Karış karış aynı sanki bu toprak, bütün bu adımların yüz binlercesi aynı ve güneşin batışı, ağaçların solup yeşeren yaprakları ve karıncaların çıktığı zaman ve taşların durduğu yer hep aynı. Bir gün, ölenler aynı. Diğer gün, uyananlar aynı. Sanki, o mucizevi an gelmek üzere gibi, her şey aynı.

Sormuyorum sana, çünkü biliyorum, beklemiyorsun. Bu anı da beklemiyordun, değil mi? Anlamı yok yine de oldu ve geçti. Ben olsam, unutulmaz bir andı derdim. Oldu ve geçti, hepsi bu oysa. Hepsi bu mucizevi anda.