kısa, acemi bir hikayede okumuştum seni yıllar evvel. tutsak köpeklerini anlatıyordu. ve bir televizyon haberinde görmüştüm yüzünü. uzundu sakalların, yine inanmıştın kıyasıya. bir daha rastlamadım izine. duydum ki ölmüşsün geçen sonbaharda.

bu dünyaya ait olan hiçbir şeyi anlamadın, biliyorum. mesela kurtulmak böyle bir şey değildi; yürümek patikalarda, kuyulara düşürmek bakışlarını, hatırlamak böğürtlenleri ya da manzara resimleri yapmak... taş duvarları mum ışığıyla aydınlatmak... kar tanelerini izlemek pencereden...

şimdilerde seni kimse hatırlamıyor. hikâyelerde yaşamak geride kaldı, ekranlardaysa hiç var olunmadı. bedenini nereye gömdüklerini bile bilmiyorum. evet, ne kadar özlesem de gelmeyeceğim buralara artık galiba. anladım ki, kurtulmak istemiyorum bir gün döneceğime inanmaktan.